Om levenscyclus impact van metalen te verbeteren is het natuurlijk nuttig om de productie van primaire metalen zo efficiënt mogelijk te maken en recyclage ervan te verbeteren. In hun rapport “Going on a metal diet” pleit het team van WellMet 2050 onder leiding van professor Julian Allwood er voor om zeker voldoende aandacht te besteden aan de materiaalefficiëntie stroomafwaarts, tijdens de metaalverwerking.

Het verminderen van zowel gepland als ongepland materiaalafval  heeft immers een erg groot potentieel. Zoals de auteurs illustreren met een aantal voorbeelden loopt de gecumuleerde relatieve materiaaloutput(*)  terug van ongeveer 90% (stalen I-beam) over 60% (aluminium drankblikjes) tot zelfs minder dan 10% (aluminium onderdeel van vliegtuigvleugel). Voldoende aandacht en onderzoek zou moeten gaan naar het reduceren van de verschillende oorzaken van materiaalafval om zo de “buy-to-fly” ratio van metaalverwerking te verbeteren.

Figuur: embodied energy / yield grafiek voor enkele aluminium producten (C) University of Cambridge

In dit rapport behandelen de auteurs trouwens ook andere aspecten van een mogelijk metaaldieet, zoals ecodesign, materiaalsubstitutie, near-net-shape productie, gewichtsbesparing voor mobiliteitstoepassingen en beleidsaanbevelingen om metaalefficiëntie te verhogen. Maar dat is wellicht voer voor een latere post.

Het rapport is hier vrij te downloaden.

 (*) aantal ton materiaal in uiteindelijk product in verhouding tot het aantal ton uitgangsmateriaal

Bron:

Going on a metal diet – using less liquid metal to deliver the same services in order to save energy and carbon

Prof. Julian M Allwood et al.

© 2011 University of Cambridge

http://www.lcmp.eng.cam.ac.uk/wp-content/uploads/T2-Report-web.pdf